นิยายทั่วไป นิทานการเงิน | วิชาการ.คอม
0
147

นิทานการเงิน

เงินทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย...แต่เรารู้จัก "เงิน" แค่ไหน นี่คือ นิทานสำหรับผู้ใหญ่ในโลกทุนนิยม (ที่ไม่ห้ามเด็กอ่าน) ที่จะทำให้เข้าใจเงินแบบสนุกลึก นิทานชุดนี้มี10เรื่อง แต่ละเรื่องเกี่ยวเนื่องกัน หวังว่าจะเป็นประโยชน์
ผู้เขียน: ยังชิน ชมแล้ว: 154,583 ครั้ง
post ครั้งแรก: Fri 29 February 2008, 8:26 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 March 2012, 11:37 am
อยู่ในส่วน:

หน้าที่ 1 - นิทานการเงินเรื่องที่ 1


นิทานการเงิน

นิทานสำหรับผู้ใหญ่   ในโลกทุนนิยม  (ที่ไม่ห้ามเด็กอ่าน)

นิทานเรื่องที่1

พระราชากับสัตว์ทั้งหลาย

                   กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  โลกของเรายังกว้างใหญ่   เหล่าสัตว์ต่างทำมาหากินกันอย่างมีความสุข  สัตว์เล็กแม้จะต้องให้สัตว์ใหญ่กินเป็นอาหาร  แต่ก็ไม่รังเกียจสัตว์ใหญ่  

                   “นี่  น้องสาว  เชื่อพี่หรือยัง"  ม้าลายหนุ่มเอ่ยกับม้าลายสาว  “ ถ้าวันนั้น  เจ้ายินยอมเป็นเมียเจ้าหนุ่มนั่น  ลูกเจ้าต้องกำพร้า และต้องอ่อนแอแน่ๆ”

                   พูดจบ มันก็ส่งเสียงหัวเราะ  แล้วเข้าคลอเคลียม้าลายสาว  พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน  ที่เจ้าหนุ่มม้าลายคู่แข่ง  ตกเป็นอาหารของสิงโต  เพราะวิ่งหนีไม่ทัน    และในใจนั้นก็นึกขอบคุณสิงโตที่ช่วยกำจัดคู่แข่ง

                   ไม่ไกลจากฝูงม้าลายนัก  เหล่าไส้เดือน  กำลังชอนไชดินหาอาหาร  พวกมันส่งเสียงร้องเพลงอย่างมีความสุข

                   “พวกเราชาวไส้เดือน  เป็นเพื่อนเกษตรกรรม  มุดดินเช้าค่ำ  พืชพรรณเติบโต   เอ้า ฮุย เล  ฮุย”

                   ชีวิตของไส้เดือน   เป็นชีวิตที่ติดดินอย่างแท้จริง  พวกมันหาอาหารไป  ทำงานไป   ในเวลากลางวันเช่นนี้ น้อยครั้งนักที่พวกมันจะหยุดร้องเพลง  เมื่อใดที่มันหยุดร้องเพลง  มันจะแหงนหน้าขึ้นฟ้า มอง ต้นไม้ ต้นหญ้า พลางพูดให้กันฟังว่า

             “ พวกเรา เห็นไหม  ต้นไม้ต่างๆที่ขึ้นเขียวอยู่นี่  ผลงานของพวกเราใช่ไหม”

              เมื่อมีตัวใดตัวหนึ่งพูดขึ้น   ตัวที่เหลือก็จะส่งเสียงขานรับ    เฮ....เฮ.......”

            และอีกเวลาหนึ่งที่เหล่าไส้เดือนหยุดร้องเพลง  ก็คือ  เมื่อมีสัตว์ย่ำเข้ามา  เพื่อกินพืช กินหญ้า 

               “ เชิญเลย  เชิญเลย  เชิญพวกท่านกินตามสบาย”   ไส้เดือนผู้อารี มักเอ่ยเช่นนี้กับผู้มาเยือน

               “ขอบใจ”   วัวพูด แล้วเริ่มกินหญ้าอย่างเอร็ดอร่อย

                   เหล่าไส้เดือน จะคอยจ้องมองการเคลื่อนไหวของวัว  เพื่อคอยหลบหลีก  พร้อมกับคาดหวังว่า เศษหญ้าที่ถูกวัวดึงขาด จะตกหล่นจากปากวัว   

                   “ข้าอิ่มแล้ว”  วัวพูดขึ้นก่อนจาก  “ ไม่รู้จะขอบใจพวกเจ้ายังไง   ถ้ามีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกแล้วกัน”

                   “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร  ท่านอยากกินอีกเมื่อไรก็มานะ  พวกเรายินดี”  ไส้เดือนบอก  ขณะสายตาก็มองดูกองมูลวัวที่เรี่ยราดอยู่

                   เมื่อวัวจากไป เหล่าไส้เดือน  ก็จะรอคอยว่าเมื่อไร เศษหญ้าที่หลุดจากปากวัวจะน่าเปื่อย   เพราะนั้นคืออาหารอันโอชะอย่างหนึ่งทีเดียว

                   บนผืนดินอันกว้างใหญ่   เหล่าสัตว์ใหญ่น้อยต่างดำรงชีวิตไปตามทางของตน  เกื้อกูลกันอยู่ในที  ไม่ว่า ผีเสื้อ  นก หนู  ช้าง  ม้า วัว ควาย  เสือ  สิงห์ งู และอื่นๆ  แม้แต่ไส้เดือนก็ยังคงร้องเพลงอย่างมีความสุข   จนกระทั่งวันหนึ่ง

                   วันนั้น ฝนไม่ตกมานาน  นานจนหญ้าเริ่มเหี่ยวเฉา  แต่ต้นไม้ใหญ่ยังพอสดชื่น  ขณะเหล่าไส้เดือนพากันหลบความแห้งแล้งอาศัยใต้ต้นไม้ใหญ่   ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงวิ่งหนีของฝูงสัตว์  สัตว์ทุกตัววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต  ลมร้อนพัดมาอู้อู้  ไม่เคยร้อนเช่นนี้มาก่อน

                  “ไฟไหม้  ไฟไหม้   ไฟไหม้ป่าหมดแล้ว"    เหล่าสัตว์ที่วิ่งมา ส่งเสียงโว้กเว้ก  อึกทึกไปทั่ว

                   เหล่าไส้เดือนตกใจ บางส่วนคลานหนี  บางส่วนพยามยามมุดดิน  

                   เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่มีใครบอกได้   ฝูงสัตว์วิ่งไปไกล    ไกลจนมีเสียงช้างบอกให้หยุด

                   “พวกข้า  ไม่ได้ยินเสียงไฟป่าแล้ว”  ช้างพูด

                   “ไฟไหม้แรงอย่างนั้น  หากไม่วิ่งต่อ เดี๋ยวก็ตายกันหมดล่ะ”  วัวพูด

                   “ไม่ต้องเถียงกัน”   กระต่ายซึ่งวิ่งตามมาถึง กระหืดกระหอบ  “ ข้าวิ่งตามพวกท่านมาตั้งนาน  เพื่อจะบอกว่า ไฟดับตั้งนานแล้ว”

                   สิ้นเสียงกระต่าย  สัตว์ต่างๆ ก็ส่งเสียงแสดงความไม่เชื่อ

                   “ไฟไหม้แรงอย่างนั้น  จะดับง่ายๆได้ยังไง”  หลายเสียงออกความเห็น

                   “มีคนมาช่วยดับไฟ”  กระต่ายตอบ  “ มีคนช่วยดับไฟ  ไปดูกัน”


                   เหล่าสัตว์กลับมายังที่เดิม  แล้วก็พบว่า เป็นตามนั้นจริงๆ  มีคนมาช่วยดับไฟ

                  “ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณท่านมาก“ เหล่าสัตว์ส่งเสียง  “เรารอดได้เพราะท่าน  เรารอดได้เพราะท่าน"

                          “ไม่มีอะไรแล้ว  ข้าไปละ”  คนพูด

                          “ อย่าไป  อยู่กับพวกเราเถอะ  มาเป็น  พระราชา ของพวกเรา “  สัตว์ทุกตัวส่งเสียงเรียกร้อง

                           “พระราชา  พระราชา “  เสียงดังกึกก้อง  “พระราชาของพวกเรา "

 

                            ในที่สุด  คนก็ได้เป็นพระราชา  สัตว์ทุกตัว รักพระราชามาก  ต่างอยากเอาใจพระราชา   เสือที่เคยกินสัตว์พออิ่ม  ก็อยากล่าเหยื่อเพิ่ม เพื่อเอาเนื้อมาฝากพระราชา   นกก็นำผักนำผลไม้มาฝาก    จากที่เคยกินพออิ่ม กินพออยู่ สัตว์ต่างๆก็เริ่มต้องหาเพื่อพระราชา

                              พระราชาเมื่อได้อาหารเหลือเฟือ บางครั้ง ก็ประทานคืนไป  บางครั้งก็ประทานให้สัตว์อื่น  สัตว์ต่างๆ ยิ่งรักและยิ่งอยากหาสิ่งต่างๆให้พระราชา  

                               การที่สัตว์ต่างๆ เริ่มเปลี่ยนการหาอาหารจากที่เคยพออิ่มพอกิน  เป็นต้องหามากขึ้นเพื่อจะได้ฝากพระราชา  และบางครั้งพระราชาก็ประทานคืนมา   จึงทำให้สัตว์ต่างๆเริ่มเคยชินกับนิสัยใหม่    ยิ่งแย่กว่านั้น  สัตว์ที่เคยกินเนื้อ  เมื่อเห็นพระราชาชอบผลไม้   เมื่อไปพบผลไม้ที่อร่อยก็นำมาฝากพระราชา   และอะไรอีกมากที่เปลี่ยนแปลงไป ความสับสนวุ่นวายในการดำเนินชีวิตจึงเกิดขึ้น

 

                                 เมื่อเกิดความไม่สมดุล  สังคมสัตว์  ก็เปลี่ยนจริงๆ

                                ม้าลายอ่อนแอ เริ่มมีมากขึ้นในฝูง   เพราะสิงโต เริ่มไม่ออกล่าเหยื่อ  จนม้าลายแข็งแรง  ต้องอ้อนวอนสิงโต

                              “ ทำไมท่านไม่ออกล่าม้าลายบ้าง”  ม้าลายแข็งแรงเอ่ยกับสิงโต

                              “ข้ามีอาหารกินเหลือเฟือ  พระราชาให้ข้า”  สิงโตตอบ

                                “แล้วข้าจะทำยังไงดี  “ ม้าลายว่า “ เจ้าม้าลายอ่อนแอนอกจากแย่งคู่ของข้าแล้ว  ยังแย่งหญ้าจากเมียข้าอีก”

                                “ เรื่องของเจ้า   ข้าช่วยอะไรไม่ได้” สิงโตตอบ

                                “ ท่านสิงโต  “ ม้าลายอิดออด “ นอกจากอาหารแล้ว ท่านไม่ต้องการอะไรอีกหรือ”

                                  สิงโตนิ่ง คิดสักครู่ ก่อนตอบว่า

                                  “ นี่ก็ใกล้ฤดูหนาวแล้ว  ถ้าข้าได้ฟางหญ้าแห้งๆมากหน่อยก็ดี  จะได้แก้หนาว  เจ้าหาให้ข้าได้ไหม”

                                  ม้าลายรู้สึกว่า สิ่งที่สิงโตขอ  ช่างง่ายอะไรนัก มันผงกหัวรับคำ

                                   “ถ้าข้าหาฟางหญ้ามาให้ท่านได้ ท่านต้องล่าเหยื่อ ช่วย กำจัด ม้าลายอ่อนแอ”

                                   สิงโต คำรามยืนยัน

                                   ม้าลายหนุ่มคิดว่าเป็นของง่าย  มันพยายามกัดต้นหญ้า  แต่ทุกครั้งที่หญ้าเข้าปาก  มันก็อดเคี้ยวกลืนลงท้องไม่ได้  มันกัดต้นหญ้าจนอิ่ม  ก็ยังไม่ได้หญ้าสักต้นไปให้สิงโต  จะกัดหญ้าอีกก็อดเคี้ยวกินไม่ได้

                                    ม้าลายคิดถึงหนู  มันต้องให้หนูกัดต้นข้าวต้นหญ้า แล้วคาบไปให้สิงโต

                                     แต่ มันจะเอาอะไรไปให้หนู   มันไม่มีสิ่งที่หนูต้องการ

                                    ม้าลายหนุ่ม ส่งเสียงร้อง   มันกลุ้มใจจริงๆ.... 

                                      ปัญหาที่เกิดกับม้าลาย  เป็นปัญหาที่เกิดกับสัตว์อีกหลายชนิด   ความไม่พอดี ไม่เป็นไปตามทางที่ควร ส่งผลต่อการดำเนินชีวิตของเหล่าสัตว์ 

                                     แม้แต่วัวกับไส้เดือน

                                      วัวเริ่มต้องการที่ให้ตัวเองมีนมมากๆเพื่อจะไปถวายพระราชา  จึงพยายามกินหญ้าเยอะๆ  เมื่อกินหญ้าเยอะหญ้าก็หล่นเยอะ  เมื่ออาหารมากเกินไป ไส้เดือนจึงโวยวายเอากับวัว

                                        “ท่าน”  ไส้เดือนว่า  “ท่านกินหญ้ามากเกินไปแล้ว”

                                        “ข้าต้องการนมมากๆ ข้าจึงต้องกินหญ้ามากๆ” วัวบอก

                                        “ท่านกินหญ้ามาก  แดดก็ส่องง่าย ข้าก็ร้อนมาก  ทั้งหญ้าตายและหญ้าที่ตกหล่นก็มากเกินความต้องการของข้า”

                                         “แต่ข้าต้องกินมาก”  วัวว่า  “ให้ข้ากินเถอะ”

                                          ไส้เดือน ยังแสดงท่าทีไม่พอใจ

                                         “ให้ข้ากิน  แล้วเจ้าอยากได้อะไรให้บอก”  วัววิงวอน

                                          “ถ้าอย่างนั้น”  ไส้เดือนพูด  “ท่านช่วยหาเศษเนื้อมาทิ้งให้พวกข้าบ้าง  พวกข้าไม่ค่อยมีเนื้อกินนัก”

                                               “ได้”  วัวรับคำ  

                                             ขณะที่วัวกินหญ้าไป มันก็คิดวิตกไป  มันเองเป็นสัตว์กินหญ้ากินพืช จะไปเอาเนื้อจากไหนดี  จะทำอย่างไร   แต่จาการสนทนากับไส้เดือนวันนี้  ก็ทำให้มันรู้ว่า ที่ผ่านมา เวลามันกินหญ้า ไส้เดือนก็ได้ประโยชน์จากเศษหญ้าที่ตกหล่น  และมันยังทิ้งมูลให้เป็นอาหารของไส้เดือนอีกส่วนด้วย  

                                            “ต่อไป เราน่าจะหาทางเรียกประโยชน์ จากไส้เดือน ด้วยมูลของเรา”  วัวรำพึง ขณะที่ในหัวยังหาทางออกเรื่องเศษเนื้อไม่ได้  กลุ้มใจจริงๆ....

                                                 ปัญหาของสัตว์ต่างๆ  มีมากขึ้น  ความสุขสงบที่เคยมี ค่อยๆหายไป  สัตว์ต่างๆ เริ่มต้องการสิ่งที่ตัวเองไม่เคยอยากได้   ต้องการสิ่งที่ตัวเองไม่เคยได้ไม่เคยมี     เมื่อทนไม่ได้ ในที่สุด สัตว์ทั้งหลาย ก็ตัดสินใจไปเฝ้าพระราชา

                                                 “ เอาล่ะ”  พระราชาตรัสขึ้น  “เรื่องราวที่พวกเจ้าเป็นอยู่  เราก็ได้ยินมาก่อนแล้ว”

                                                   “ช่วย แก้ปัญหาให้พวกเราด้วยเถิด”  เหล่าสัตว์ส่งเสียง

                                                  “ เรามีทางออกให้พวกเจ้า   เราจะประทานสิ่งหนึ่งให้” พระราชาตรัส

                                                   “ของวิเศษหรือพระเจ้าข้า”  เหล่าสัตว์ถาม

                                                    “เราไม่รู้  แต่ น่าจะช่วยแก้ปัญหาให้พวกเจ้าได้”

                                                    “เป็นสิ่งใด พระเจ้าข้า” เสียงถามเซ็งแซ่

                                                    พระราชา หยิบแผ่นกระดาษสี่เหลี่ยมขนาดเล็กกว่ามือคนให้เหล่าสัตว์ได้เห็น  พร้อมตรัสว่า

                                                    “ต่อไป เราจะมอบสิ่งนี้ให้พวกเจ้า  สิ่งนี้เรียกว่า  เงิน”

                                                    “ เงิน”  ไม่ว่าจะเป็น ช้าง  ม้า  สิงโต เสือ  สัตว์ทุกตัวในที่นั้นต่างขานรับพร้อมกัน

                                                     ใช่ เงิน  ต่อไปนี้  เราจะให้พวกเจ้าใช้เงิน  พวกเจ้าต้องการอะไร ก็จงใช้เงินซื้อ  เจ้าม้าลาย ก็ไปซื้อฟางหญ้าจากหนู  เจ้าอาจจ้างหนูให้คาบฟางหญ้าไปให้สิ่งโตได้ด้วย   ส่วนวัวก็ใช้เงินซื้อเนื้อจากเสือหรือสัตว์ตัวใดก็ได้ที่มีเนื้อที่เจ้าต้องการ”

                                                       ม้าลายตื่นเต้น  วัวตื่นเต้น   และสัตว์ทุกตัวตื่นเต้น

                   “เงินนี้ มีค่าแทนของทุกสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ  เรารับประกันว่า เงินแต่ละใบ มาแลกข้าวจากเราได้ 1 กำมือ    หรือแลกเนื้อจากเราได้ 1 ชิ้น  หรือแลกนมได้ 1 ถ้วย แลกอะไรจากเราก็ได้ "

                                                          เหมือนกับเห็นทางสว่าง  สัตว์ทุกตัวส่งเสียงยินดี

                                             “ต่อนี้ไปใครเอาสิ่งใดมาให้เรา เราจะให้เงินเป็นการตอบแทน  เราใช้ผู้ใดทำงาน  เราจะให้เงินเป็นค่าจ้าง” พระราชาตรัสเสียงดัง ก่อนเสด็จกลับที่ประทับ

                                                แล้วสังคมที่ใช้เงินเป็นตัวกลางก็เริ่มขึ้น   ในช่วงแรกๆ ก็มีสัตว์เช่นสิงโต อยากทดสอบ จึงเอา เงินที่ได้มาไปแลก เนื้อจากพระราชา ก็ได้เนื้อ  ไม่ว่าใครมีเงิน  ไปแลกคืนพระราชา ก็จะได้สิ่งที่ต้องการ  สิงโตพบสัตว์ใดก็เล่าให้ฟัง

                                                   “ ข้าไปแลกคืนมาแล้ว  เงินของพระราชา  แลกเนื้อได้จริงๆ”

                                                   ได้ยินมาอย่างไร สัตว์นั้นก็เล่าต่อ 

                                                   เงินจึงเป็นที่นิยมมากขึ้น มากขึ้น  ความวุ่นวายที่เคยเกิดขึ้น ค่อยๆหายไป  ไม่มีใครทุกข์  ไม่มีสัตว์ตัวใดต้องกลุ้มใจ  อยากได้สิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ก็ใช้เงินซื้อ  สิ่งที่ต้องการก็ได้มา  ความสงบสุขของสัตว์ต่างๆจึงกลับมาอีกครั้ง  

นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า  ที่ใดมี คน เข้าไปเกี่ยวข้อง ที่นั่นก็จะเริ่มวุ่นวาย  และคน ยังทำให้เกิด  เงิน  ขึ้นด้วย  



                                                       

โปรดติดตาม




นิทานการเงินเรื่องที่2    นกนางนวล กับ โลมา




*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา



จำไว้ตลอด

จำนวน 8 ความเห็น, หน้า | 1 |
ความเห็น 2 14 มี.ค. 2551 (07:37)

หนุกดีจ้า   อัพต่อนะ



ฝากนิยายด้วยน้า



 

> myZHEZA 1lovenut  <



 

<
praewwiez
ร่วมแบ่งปัน38 ครั้ง - ดาว 71 ดวง

ความเห็น 8 18 มี.ค. 2551 (19:10)
อ่านแล้วเหมือนมนุษย์นั้น ชั่วมากเลยเนอะๆๆ
SOKE
ร่วมแบ่งปัน314 ครั้ง - ดาว 24 ดวง

ความเห็น 9 20 มี.ค. 2551 (15:08)
ไคอ่านแล้วสนุกเม้นเยอะๆๆๆๆๆๆๆ
SOKE
ร่วมแบ่งปัน314 ครั้ง - ดาว 24 ดวง

ความเห็น 10 26 เม.ย. 2551 (13:45)

= =



งิงิ



คนนี่เลวเนอะ= =


ganyarut
ร่วมแบ่งปัน2425 ครั้ง - ดาว 259 ดวง

ความเห็น 11 20 ก.ย. 2552 (16:02)


kittipon004
ร่วมแบ่งปัน31 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 12 27 ต.ค. 2552 (04:42)

เลวจริงมนุษย์เรา


people1
ร่วมแบ่งปัน5 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 14 28 ก.พ. 2553 (22:51)
หนุกดีครับ
toyworld
ร่วมแบ่งปัน370 ครั้ง - ดาว 63 ดวง

ความเห็น 15 5 ธ.ค. 2556 (20:59)
จากสำนักพิมพอะไรครับ
marchu
ร่วมแบ่งปัน1 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ
0
147





วายซี
(นายยังชิน แก้วชัยเจริญกิจ)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 6,694 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 7 ปี
แบ่งปันความรู้ 25 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว